Kernenergie en biobrandstof geen oplossing
7 juli 2008. Bijdrage geleverd door Rembrandt Koppelaar.
De energiebronnen kernenergie en biobrandstoffen die gepropageerd worden om de oliecrisis te bestrijden zijn geen oplossingen, betoogt Peter Polder van Peakoil Nederland in het onderstaande opiniestuk.
We zijn overduidelijk in een nieuwe, permanente, oliecrisis beland. Je ziet het woord peakoil of oliecrisis ook steeds meer terug in de kranten. De gevolgen van de crisis worden ook steeds zichtbaarder, oplopende inflatie, industrietakken die in de problemen komen en vooral steeds luider protest van vissers, vrachtwagenchauffeurs en automobilisten.
De druk op de politiek ‘ om er iets aan te doen’ wordt ook steeds groter. Naast afleidingsmanoeuvres als “het aanpakken van speculanten” of ” de extreme winsten van oliebedrijven” en de druk om de accijnsen te verlagen, is er ook steeds meer de acceptatie dat we van onze olieafhankelijkheid moeten afkomen. Dat is een goede zaak. Het probleem begint alleen bij de suggesties van tal van energie experts hoe dit te doen. Steeds vaker zie je deze mensen pleiten voor biofuels en kernenergie. Ik heb hier grote bezwaren tegen. Biofuels en kernenergie leveren ons meer problemen op dan dat ze iets oplossen.
Om met kernenergie te beginnen. Willen we echt het ene probleem inruilen voor het andere? Los van dat te grote bezwaren tegen kernenergie nog steeds niet zijn opgelost (kernafval en de risico’s bij een ongeluk) is en blijft uranium een fossiele, eindige brandstof. Als het zou lukken om het aandeel kernenergie in de totale energiemix te verhogen, dan branden we extra snel door de huidige voorraad heen. Nu wordt de piekproductie geschat op 2040, maar dat is een inschatting gemaakt op huidig verbruik. Nu de kwaliteit van het mijnbare uranium achteruit gaat, kost het ook steeds meer energie om aan de stijgende vraag te voldoen. Los daarvan heeft ook de nucleaire industrie veel last van de scherp oplopende kosteninflatie voor het bouwen van grote technische installaties. Dat geldt eigenlijk voor alle grote installaties, van boorplatformen en kolencentrales tot fabrieken. De reden is een schrijnend tekort aan technici en staal. Een kerncentrale heeft echter veel meer staal en specifiek opgeleide technici nodig dan andere methoden van elektriciteitsopwekking. Deze beperkingen plus het feit dat veel bestaande kerncentrales op hun eind lopen betekend dat we niet veel meer kunnen verwachten dan een vervanging van de bestaande capaciteit. Wordt het bedrijfsleven verantwoordelijk gemaakt voor de investeringskosten, de verzekering, het veilig bewaren van het afval voor de komende duizend jaar en het afbreken van de centrale, oftewel, de werkelijke kosten van kernenergie, dan gaat er geen centrale meer gebouwd worden. Het is te duur.
Voor biofuels gaat iets soortgelijks op. De discussie wordt wel eens vertroebeld door de begrippen eerste generatie biofuels en tweede generatie biofuels. Dat er veel nadelen kleven aan de 1e generatie biofuels is ondertussen erg duidelijk. Sterk oplopende voedselprijzen, een twijfelachtig effect op de CO2 uitstoot en massale ontbossing. Het is gewoon erg dom om voedsel in benzinetanks te stoppen. Velen hopen dat de tweede generatie biofuels het beter gaan doen, en dus blijft men pleitten voor biofuels. Het probleem is dat die tweede generatie biofuels nog zeker tien jaar van marktintroductie afzitten, en we zitten nu al met een oliecrisis, we kunnen niet tien jaar wachten. Dat gebeurt ook niet, want dankzij al die pleidooien voor 2e generatie biofuels stoppen steeds meer mensen voedsel in hun tank. De EU verplicht, ondanks de duidelijk waarschuwing dat het op een ramp gaat uitlopen, het bijmenging van 10% biofuels. De vraag is overigens of het überhaupt mogelijk is genoeg landbouwgrond te vinden voor die tien procent. Gaan de 2e generatie biofuels dan veel beter worden? Dat is nog heel erg de vraag. De grootste vraag is en blijft, hoeveel grond gaat dat op slurpen. Zelfs bij het verbouwen van algen. En wat gaat het omzetten van ‘houtafval’ uit de houtindustrie doen met de schaal waarop er ontbost wordt. Is stro echt landbouwafval, of erg noodzakelijk voor de vruchtbaarheid van de grond? Met de mogelijke uitzondering van biogasproductie uit GFT en Mest, is de kans groot dat ook 2e generatie biofuels niet duurzaam zijn.
Het probleem bij de experts die blijven pleitten voor biofuels en kernenergie is eigenlijk hun definitie van ‘oplossingen’. Onder oplossingen verstaan zij over het algemeen ‘ technologie die onze huidige manier van leven in stand kan houden’. Misschien zouden de experts moeten accepteren dat peakoil, en daarnaast klimaatverandering, dat onmogelijk gaat maken. Blijven geloven in een technofix bij de experts staat maatschappelijke acceptatie van een grote stap terug in welvaart in deze maatschappij in de weg. We zullen drastisch minder mobiel moeten worden en onze koopzucht inperken.
(Nota bene: Artikelen geplaatst onder de categorie vrij woord vertegenwoordigen niet noodzakelijk de visie van Peakoil Nederland; het zijn persoonlijke observaties en visies van geïnformeerde experts.)
Reactie's
-
tabus
-
Bert Poot
-
douwe
-
Lucas Kruijswijk
-
guido
-
Wicher
-
stijn
-
mechanieker
-
mechanieker
-
PhiRo
-
stijn
-
guido
-
koen
-
stijn
-
Henk Daalder
-
Arie Huisman
-
PhiRo
-
stijn
-
Peter Polder
-
hj
-
Douwe Beerda
-
PhiRo
-
Douwe Beerda


