Filmtip: There will be blood

1 april 2008. Bijdrage geleverd door Siem Vaessen.

In de nieuwste film van Paul Thomas Anderson neemt hij ons mee naar de begindagen van de amerikaanse olie-exploratie en vertelt dit verhaal door de ogen van de hoofdrolspeler Daniel Plainview, die zich opwerkt van ploeteraar tot oliebaron. De drang naar het vinden van olievelden rond het jaar 1900 maakt van karakter Daniel Plainview een duistere en eenzame man die de competitie voorblijft in zijn zoektocht naar vruchtbare olievelden in het streng katholieke Texas.

Het vinden van olie in de donkere schachten lijkt ook zijn eigen hart te besmeuren, door zich steeds bewuster te ontdoen van mogelijke concurrenten, de relatie met zijn aangenomen zoon te verbreken wanneer deze tijdens een ongeluk doof wordt en ook nog het gevecht met Christus aan te gaan. Zoals hij zelf zegt:

‘There are times when I look at people and I see nothing worth liking’ en ‘I’m a man who doesn’t like to explain himself’.

Hoewel de film bijna 3 uur duurt, heb ik mij geen moment verveeld en geef There will be blood dan ook een dikke 8.

Ga zien deze film.

YouTube voorvertoningsafbeelding

Reactie's

  • de drijfveer was geldzucht en wat dit met een man kan doen. de man wilde maar 1 ding en dat was de grote oilmajors van toen overtroefen en zijn spullen met dikke winst doorverkopen, het verhaal dus van een arme zieligerd die zich opwerkt tot totale eenzame patjepeeer/super kapitalist.
  • PaulK
    Nou, ik vond er anders weinig aan. Vooral omdat er geen totaal geen verhaal of drijfveer in de film zat, eigenlijk zat je alleen maar 3 uur naar een zeer nare man te kijken...
  • Rembrandt
    @Siem

    Natuurlijk, stom van me, ik bedoelde Daniel Lay Lewis niet Anderson.
  • ik vond juist dat het voor een dergelijke lange film bleef boeien. Het gevaar bij het ontbreken van een goede editor die de film versnijdt is vaak dat de regisseur het liefts niets snijdt, maar dat wil een producent weer niet.

    ondanks de bijna 3 uur heb ik mijzelf geen enkele keer kunnen betrappen op een gaapje. De soundtrack was overigens ook van bijzonder hoog niveau, jammer dat Anderson Radiohead niet had ingehuurd ;-)

    En Rembrandt: volgens mij speelde Anderson zelf niet mee
  • stijn
    Wel Rembrandt,
    ik vond het eerste uur eveneens Citizen Kane-niveau (en ik dacht toen ook effectief aan Citizen Kane), daarna zakt het verhaal wat in. Een half meesterwerk, naar mijn mening. Vriendin en ik hadden toch het gevoel dat er iets meer had kunnen inzitten. Maar toch zeker een aanrader.
    Om in de culturele sfeer te blijven. Radiohead is wellicht de meest peakoilbewuste groep. Op hun site staat vrij centraal een verwijzing naar The Oil Drum. Ze proberen ook hun energieconsumptie tijdens de tournee te beperken. Zo weigeren ze onder andere op Glastonbury te spelen omdat er geen goede openbaar vervoersverbindingen zijn. Ze probeerden ook de tussendistributie uit te schakelen door hun laatste, uitstekende, plaat alleen via downloaden te verspreiden. In de cryptische teksten van Thom Yourke meen ik soms verwijzingen naar peakoil (en klimaatsverandering) op te merken, maar dat kan ook aan mij liggen ;-) Wat anders dan de megadeal van U2 met LiveNation of de Eddie-boeing van Iron Maiden, bestuurd door hun zanger.
  • Rembrandt
    Prachtige film, vooral het camerawerk, de scene's en het acteerwerk van Anderson. In de stijl van Citizen Kane
blog comments powered by Disqus
Creative Commons License