Argentinië – aardgastekort leidt tot industriële crisis

31 augustus 2007. Bijdrage geleverd door Rembrandt Koppelaar.

argentinie_kaart.pngNa beëindiging van de economische crisis van Argentinië in 2002 braken er economisch voorspoedige jaren aan. Bedrijven begonnen weer te investeren en het consumentenvertrouwen nam toe. De regering zette de prijs van aardgas vast op een zeer goedkoop niveau. Aardgas is de brandstof waarmee meer dan 50% van de elektriciteit in het land opgewekt wordt. Dat resulteerde in een economie die vier jaar lang een groei van 8% of hoger meemaakte. De keerzijde van die snelle groei begint nu echter merkbaar te worden. De toename in industriële activiteit heeft gezorgd voor een groei in het energieverbruik die niet meer bij te benen valt. Het land kampt met een elektriciteitstekort wegens een gebrek aan aardgas. Om de situatie onder controle te houden heeft de regering twee maanden geleden 4000 bedrijven op een elektriciteitsrantsoen gezet. Daardoor is de jaarlijkse economische groei ten opzichte van dezelfde periode vorig jaar gehalveerd, van 10% naar 5%. Sommige sectoren hebben het extra zwaar te verduren. Bijvoorbeeld de staalsector waar de productie in juli met 26% kromp.

Rantsoeneren blijft alleen een pleister op de wonde. De aardgasproductie steeg sterk na de economische crisis, maar dat was voor korte duur. In de afgelopen twee jaar is die stijging zo goed als afgevlakt. Tegelijkertijd zijn de aardgasreserves in de afgelopen zes jaar met 46% gedaald (zie grafiek onder). Die sterke daling komt doordat de gasvelden op het land oud beginnen te worden. Er zijn wel goede vooruitzichten voor het aanboren van nieuwe bronnen maar die liggen offshore rond Argentinië en Uruquay. Wegens te late investeringen in exploratie zal het nog minstens tot de periode 2010-2015 duren voordat die aardgasstroom op gang komt. Het probleem wordt mede veroorzaakt door een niet functionerende markt wegens de goedkope aardgasprijs. In de komende jaren zal de aardgasproductie wegens gebrek aan reserves beginnen te dalen of op zijn minst vlak blijven. De extra druk op de ketel die dat veroorzaakt kan niet snel gedicht worden via aardgasimport uit Bolivia, het enige omringende land met significante aardgasproductie. Wederom wegens een gebrek aan tijdige investering. De aardgaspijpleiding die er nu ligt om aardgas te exporteren vanuit Bolivia naar Argentinië wordt maximaal benut. De landen hebben afgesproken om een tender voor een tweede pijpleiding te lanceren in Augustus 2006. Het duurt echter minstens drie jaar voordat de pijpleiding klaar is.

argentinie.png
Grafiek 1 – Consumptie, Productie & Reserves van aardgas in Argentinië van 1980 tot 2005 in Miljard kubieke meter. Cijfers afkomstig van de BP Statistical Review. De productie is hoger dan de consumptie wegens exportverplichting naar Chili, welke voor haar aardgas geheel afhankelijk is van Argentinië. In mei 2007 werd die verplichting kortstondig verbroken.

De enige mogelijkheid op korte termijn is het importeren van meer diesel of andere op oliebasis verbrandbare brandstof ter vervanging van aardgas. Momenteel ontvangt Argentinië al een flinke hoeveelheid stookolie uit Venezuela, wat het milieu niet ten goede komt. In plaats van halve maatregelen kan Kirchner, de President van Argentinië, beter besluiten om de goedkope aardgasprijs te laten varen. Dat zorgt voor een verhoogde efficiëntie en een stimulans voor investeringen in nieuwe productiecapaciteit van aardgas.

Reactie's

  • Jeroen

    Derde wereld landen hebben al langere tijd energie schaarste. Black outs zijn aan de orde van de dag. Nu begint het dus ook bij de wat welvarender landen. Is de conclusie gerechtvaardigd dat voor veel landen de energie nu al te duur is en dat naarmate de prijs stijgt daar steeds meer landen bijkomen en dat de effecten van peak oil dus van arm naar rijk over de aarde uitspreiden? Het is natuurlijk zo dat een vat olie voor iemand uit Afrika ook 70 dollar kost en met een loon van een paar dollar per dag onbetaalbaar. In de VS pakken ze 200+ dollar per dag en daardoor is olie nog redelijk veroorloofbaar. De “effectuering” van peak oil volgt daarmee toch een interessant scenario… Niks crash bij de grootste olieconsumenten, maar een olievlek die begint op de armste plekken op aarde en zich steeds verder uitbreid naar rijkere gebieden dus…

  • paradox

    Argentinie lijkt me inderdaad een mooi voorbeeld van welk effect een toenemend tekort van een essentiele brandstof kan hebben op de industriele productie en economische groei.

  • GOJ

    Ook bij in Europa treft de energiearmoede eerst de armeren. Ook dat is al bezig hoor.

    Argentinië heeft anders massa’s zon, wind, golf en zeestroom potentieel …

  • http://www.integer-consult.com Paul Metz

    Een stukje economie. Er zijn 2 manieren om schaarste op te vangen. De eerste is rantsoenering, die werd eerder toegepast tijdens oliecrises (en wordt nu ook toegepast in het emissiehandelssysteem). Elke burger krijgt dan een gelijke toewijzing uit de beschikbare hoeveelheid. Dit systeem is eerlijk en stimuleert ook de burgers met voldoende geld om te investeren in besparingen. Dit is goed voor de innovatie door het streven naar energie-efficientie. Burgers met beperkte financiele middelen kunnen een deel van hun coupons verkopen en daarmee ook geld vrijmaken om in besparingen te investeren. Kortom een prima systeem, fair en innoverend.

    Tegenwoordig is er de vrije markt en bieden burgers tegen elkaar op om olieproducten te krijgen. De prijs gaat omhoog en voor de meest koopkrachtige (wereld)burgers is er dan altijd genoeg en ontbreekt de prikkel om te besparen. De minst koopkrachtigen kunnen zich minder of uiteindelijk geen olieproducten meer veroorloven. Zij vallen terug in armoede. Voor de meeste wereldburgers is dit niet zo’n prettig systeem, ook minder innovatie stimulerend, maar ja … jammer dan. De rijken zullen blijven vliegen, terwijl bovendien de boeren hun opbrengsten niet langer als betaalbaar voedsel voor iedereen leveren, maar meer verdienen aan het omzetten in brandstoffen. Dus minder energie en minder voedsel voor velen.

    De armen en de middenklasse in veel landen zullen er dubbel op achteruit gaan, zolang de natuurlijke hulpbronnen niet in gelijke mate aan alle wereldburgers ten goede komen.

  • Rembrandt

    @Paul

    Rantsoenering zoals jij het bedoelt in het emissiehandelssysteem gaat uit van een verdeling op punt A die langzaam afneemt naar een voorafgekondigd doel B. In dat geval kan er geanticipeerd worden en zal het daadwerkelijk leiden tot efficientiebesparing. In het geval van Argentinie is het een plotselinge ontwikkeling wat zal leiden tot boom of bust voor een bedrijf. Dat lijkt me geen gezonde ontwikkeling.

    Ik zie meer in een combinatie van beide systemen. Wat we in Nederland een vrije markt met een sterke overheid noemen, via o.a. dergelijke rantsoeneringssystemen. In nederland is dat laatste echter vaak vooral politieke retoriek in plaats van daadwerkelijke actie.

  • http://www.integer-consult.com Paul Metz

    @ Rembrandt,

    Niet voor niets heb ik de emissiehandel tussen haakjes gezet, er zijn teveel verschillen met de brandstoffenschaarste. Daar zien we nergens rantsoenering, ondanks een aanbeveling van het IEA. Dus geen gelijke porties per burger, en wel overal de oplopende prijs, die het energieverbruik van vooral armen vermindert en minder innovatie oplevert.

blog comments powered by Disqus
Creative Commons License