Stijgende olieprijs door geopolitieke spanning?
31 maart 2007. Bijdrage geleverd door Peter Polder.
Na maanden van dalende olieprijzen en berichten dat de olie terug zou zakken tot onder de 50 dollar, schiet de prijs van olie de laatste dagen weer omhoog. Daarmee lijkt er een nieuwe bodem in de oliemarkt te zijn gecreeerd. Blijkbaar kan de prijs niet heel ver onder de 60 dollar dalen. De prijs van olie stijgt nu weer naar de 70 dollar per vat. De kranten berichten hebben het vooral over de geopolitieke factoren achter deze ontwikkeling, maar er is meer aan de hand.
Door de steeds schaarser wordende olievoorraden raakt de toevoer steeds afhankelijker van olie uit instabiele regio’s. Waar bijvoorbeeld een bedrijf als Shell nu nog een fors deel van zijn olie wint in de Noordzee en de Golf van Mexico, zal rond 2015 Nigeria haar grootste wingewest zijn. De steeds smallere marge tussen olieaanbod en olievraag zorgt er voor dat de bodem in de olieprijzen steeds hoger wordt. Bij elkaar opgeteld betekend dit een blijvend hoge prijs die op en neer blijft stuiteren op de golven van politieke spanningen in olieproducerende landen.
Natuurlijk zijn de ontwikkelingen rond de Iran-crisis de grootste blikvanger, de arrestatie van 15 Britse mariniers (al dan niet in Iraanse Wateren) en de VN sancties vanwege het nucleaire programma van Iran, plus de opbouw van een grote Amerikaanse troepenmacht maken oliehandelaren zenuwachtig. De Straat van Hormoez tussen Iran en Oman is de transportroute voor maar liefst een kwart van de olie in de wereld. Iran heeft verschillende malen gedreigd die oliestroom te kunnen verstoren (en het overigens even zo vaak ontkent). De zelfde straat van Hormoez vervoert overigens 40% van de benzine import van het straatarme Iran. Voorlopig speelt de dreigende sfeer Iran in de kaart. De oplopende olieprijs zorgt voor extra inkomsten, vermindert de westerse bereidheid tot militaire actie en lijdt de aandacht af van de belabberde staat van de Iraanse economie. Niettemin wordt in kringen rond de Russische inlichtingendiensten wordt openlijk gewaarschuwd voor een Amerikaanse verrassingsaanval op 6 April.
Minder opvallend maar niet minder belangrijk is de situatie in Nigeria. Het land, nr 5 op het lijstje olieleveranciers aan de VS en is Afrika’s grootste olieproducent staat aan de vooravond van de eerste democratische machtswisseling sinds haar onafhankelijkheid. Op 14 april zijn er verkiezingen in de deelstaten, een week later moet een nieuwe president wordt gekozen. De spanningen lopen nog steeds op. Ontvoeringen van personeel van oliebedrijven, sabotage van olieinfrastructuur en steeds vaker bomaanslagen maken oliewinning op het vaste land van Nigeria een steeds hachelijkere zaak. Shell is daardoor gedwongen 664.000 vaten olie per dag minder op te pompen. Eind vorig jaar trok het al een deel van zijn personeel terug. Het wordt ook steeds onduidelijker of de verkiezingen van 21 April door kunnen gaan.
In een recent rapport van de International Crisis Group
wordt uit de doeken gedaan hoe hopeloos de situatie is. Politieke stabiliteit, vooral in de olierijke Nigerdelta en de oliehoofstad Port Harcourt is alleen te handhaven bij geloofwaardige verkiezingen. De kans dat die er komen zijn erg klein. De strijd ging vooral tussen Vice –President Abubakar en de door huidig president Obasanjo. Abubakar verijdelde een poging van Obasanjo de grondwet aan te passen en zo een derde termijn mogelijk te maken. Obasanjo sloeg terug en wist Abubakar’s deelname aan de verkiezingen te verijdelen door hem te beschuldigen van corruptie.
Obasanjo wees vervolgens een opvolger aan, Umaru Musa Yar’Adua. Dit tot grote ontevredenheid van onder andere veel oud-militairen binnen zijn Peoples Democratic Party. De algehele sfeer rond de verkiezingen is die van corruptie, geweld, dreiging vanuit politie en inlichtingendiensten en chaos. De kiescommissie lijkt de registratie van kiezers niet voor elkaar te hebben. Dit alles is koren op de molen van de steeds beter georganiseerde rebellen in de Nigerdelta. In aanloop van de verkiezingen voeren zij hun activiteiten op. De kansen op een militaire coup dan wel een burgeroorlog lijkt daarmee steeds groter. In de jaren dat Obasanjo president is zijn er bij etnisch geweld zeker 15.000 mensen omgekomen en 3 miljoen mensen op de vlucht geslagen. De corruptie is wijd verbreidt en een kleine rijke elite profiteert van de oliewinsten terwijl het overgrote gedeelte van de bevolking in armoede leeft.
Reactie's
-
Huijbers
-
p
-
Danny
Word lid van de LinkedIn Groep
